It had finally been a day without rain,
a day where like so many others
we had taken a subway, changed lines
and there was no one pushing us around,
people queued in front of the doors and
in the carriages everybody spoke subdued.</span>

The whole trip, we were constantly aware of our faces:
we were seen, we were a foreign language
to be deciphered. Often a meal interrupted sessions
of gestural figures tracked in air, often polite conversations
in the best of people’s English
were curious peeks into a world
so distant, they could only imagine in silence.

In the sauna, we were left to our own animal forms
and went into the steaming rooms like ghosts,
we were abandoned breaths on old windows –
the mid-autumn crackling of a glowing hearth.
But that was three weeks of traveling. Right here,
it’s just you and me sitting underneath the high arches
looking out over the river Han –
it was a clear day, before, we’d had a late lunch
five minutes away from our room.

Rice, cabbage tofu stew, steamed aubergines,
pork and noodles in the middle of the table.

Foto van Nora Goerne

Uit: Walking The Horizon (2017).

In 2017, werd het Engelstalige boekje Walking The Horizon zelf uitgegeven in gelimiteerde oplage. Het bevatte negen gedichten die speciaal werden geschreven voor een fotoserie van Nora Goerne en die ook in het boekje zijn opgenomen. Als u geïnteresseerd bent om het boekje te kopen, neemt u het beste contact op. Aangezien dit boekje een internationale uitgave is, zijn er (nog) geen vertalingen van de gedichten. Wanneer daar verandering in komt, leest u dat hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *